Het groene gebied tegenover ons, is zeker voor de stadsmens een ware hoorn des overvloeds. Zitten op het terras is niet alleen een kwestie van kijken of een boekje lezen en een glaasje drinken.   Alle zintuigen worden aangesproken. Zomer en winter zorgen de vogels  voor een de oren strelend fluitconcert, de smaak en reuk komen vooral in de bloei -en oogsttijd aan bod.
Vroeg of laat  word je vanzelf  geprikkeld om het gebied te verkennen. Door het gebied lopen een paar weggetjes en paadjes. Een ervan is de oude pelgrimsroute, de via Francigena. Vlakbij het meer staan nog de resten van een inmiddels tot ruïne vervallen uit de middeleeuwen stammende  kerk. Voor de pelgrims van weleer een vaste pleisterplaats. Daar in de buurt vind je ook  de resten van het oude  San Lorenzo. Deze nederzetting  is gesticht ongeveer in de achtste eeuw voor Christus en werd pas in de achttiende eeuw verruild voor de huidige locatie boven op de heuvelrug.  
In  ongeveer een  uur ben  je bij  het meer.   Onderweg  loop je vast een paard , ezel of schaap tegen het lijf en al naar gelang het seizoen  vind je altijd wel  een citroen, meloen, druif, vijg of kiwi  om de lekkere trek te stillen.  In het tufsteen van de  heuvels aan de oost -en westzijde zijn oude grotten uitgehakt. Sommigen gaan  nog terug tot de Etrusken, de eerste bewoners van de streek.  En als je een paar kilometer verder gaat richting Grotte di Castro kom je uit bij een oude Etruskische dodenstad. Die bestaat uit zo'n twintig uit de rotsen gehakte grotten. De binnenwanden van de grotten zijn   kubusvormig  en de plafonds hebben de atriumvorm, die zo typerend is voor de Etruskische manier van bouwen. In de vloer zijn smalle langwerpige  nissen uitgehakt, waarin de doden te ruste werden gelegd. De necropolis is alleen in het toeristenseizoen geopend.